Kiedy w szkołach pojawia się temat klimatu, wielu z nas ma poczucie, że albo słyszymy straszenie katastrofą, albo lecą w nas hasła, które bardziej przypominają polityczne spory niż rozmowę o naszej przyszłości. Tymczasem edukacja klimatyczna mogłaby wyglądać zupełnie inaczej. Chcemy wiedzieć, jak działa świat, co naprawdę możemy zrobić i jakie decyzje będą miały znaczenie za kilka czy kilkanaście lat. Potrzebujemy wiedzy, a nie ideologii. Konkretów, a nie wojny na hasła. I przede wszystkim — poczucia, że mamy realny wpływ, a nie że jesteśmy jedynie biernymi widzami zmian.
Mniej straszenia, więcej sensu i praktyki
Jako młodzi oczekujemy, że edukacja klimatyczna będzie oparta na faktach, a nie emocjach. Nie chodzi o to, by wciąż powtarzać, że „świat się pali”, tylko żeby wytłumaczyć, dlaczego pewne rzeczy się dzieją i co z tego wynika. Chcemy rozumieć procesy – od energii, przez wodę, po to, jak funkcjonują miasta czy rolnictwo. Chcemy wiedzieć, jakie technologie faktycznie pomagają, jak wygląda recykling „od kuchni”, a nie tylko w podręczniku, albo dlaczego różnorodność biologiczna w ogóle ma znaczenie dla naszego życia.
To, co naprawdę działa, to projekty i zadania, które widać i czuć. Szkolne ogrody, warsztaty z lokalnymi przedsiębiorcami, wizyty w miejscach, gdzie wykorzystuje się odnawialne źródła energii, tworzenie kampanii informacyjnych — to wszystko sprawia, że klimat przestaje być abstrakcją. Kiedy widzimy efekty, łatwiej nam włączyć się w działanie.
Nie chcemy kolejnych podziałów
Naprawdę nie potrzebujemy lekcji, które zamieniają się w dyskusję „kto ma rację” i „kto jest winny”. Mamy dość politycznych etykiet, które psują każdą ważną rozmowę. Chcemy edukacji, która nie dzieli ludzi na obozy, tylko pokazuje, że dbanie o środowisko może jednoczyć — bo każdy z nas chce oddychać czystym powietrzem, płacić mniej za energię i żyć w miejscu, które nie rozsypuje się nam w rękach.
Ważne jest też to, by mówić o klimacie z różnych stron — nie tylko ekologicznej, ale też ekonomicznej, technologicznej i społecznej. Gdy widzimy, że zmiany nie są wymysłem żadnej opcji politycznej, tylko częścią realnego świata, łatwiej nam skupić się na rozwiązaniach, a nie kłótniach.
Klimat to przyszłość, a nie ideologia
Edukacja klimatyczna powinna być tak naprawdę przygotowaniem do dorosłego życia. Do wyboru zawodu, do podejmowania odpowiedzialnych decyzji, do świadomego funkcjonowania w świecie, który już dziś wygląda inaczej niż dziesięć lat temu. Gdy szkoła daje nam wiedzę, pokazuje narzędzia i nie wpycha nas w polityczne schematy, zaczynamy traktować temat klimatu poważnie — bo widzimy, że to nie jest kolejna „moda”, tylko część naszej codzienności i przyszłości.
Jeśli edukacja klimatyczna będzie oparta na nauce, praktyce i współpracy, a nie na strachu i podziałach, stanie się tym, czym powinna być: wsparciem, a nie ciężarem. I wtedy rzeczywiście pomoże nam przygotować się do świata, który — chcemy czy nie — zmienia się na naszych oczach.
/OK/
Foto: zrzut z ekranu/Youtube.com
—
Sfinansowano ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Rządowego Programu Rozwoju Organizacji Obywatelskich na lata 2018-2030 PROO1.
Dom Edukacji Medialnej (DEM) to projekt, który został sfinansowany ze środków pochodzących z budżetu państwa (Ministerstwo Edukacji i Nauki) w ramach programu pn. „Rozwój potencjału infrastrukturalnego podmiotów wspierających system oświaty i wychowania”. W Domu Edukacji Medialnej odbywają się m.in. spotkania edukacyjne z udziałem młodych ludzi. W ramach funkcjonującego mini-studia nagraniowego są tworzone filmy o charakterze edukacyjnym oraz odbywają się spotkania i wywiady z gośćmi specjalnymi o tematyce edukacyjnej, patriotycznej, historycznej, medialnej i społecznej.
