Przyszła kolej na ponowne przeniknięcie do bliskowschodniej rzeczywistości i zapoznanie się z dalszymi lasami konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Poprzedni artykuł zakończyliśmy na włączeniu Izraela do grona państwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, co miało miejsce 11 maja 1949 roku. Kolejne lata upłynęły na demograficznym rozroście państwa żydowskiego. Do 1951 roku do Izraela przybyło 260 tysięcy ludzi, natomiast do 1972 roku kolejne 600 tysięcy osób. Jednocześnie państwo wyraźnie umacniało swoją pozycję.
Część I dostępna jest pod linkiem: http://ftp.server736653.nazwa.pl/portaldlamlodych/krotka-historia-konfliktu-izraelsko-palestynskiego-czesc-1/
Niestety, wzajemna wrogość między ludnością arabską a żydowską trwała. Dochodziło do licznych zamachów oraz nalotów. W międzyczasie w 1956 roku doszło do wybuchu regionalnego konfliktu, którego podłoże dotyczyło decyzji o nacjonalizacji Kanału Sueskiego przez Egipt. Sprzeciw wobec takiej deklaracji wyraziła Wielka Brytania oraz Francja, które w porozumieniu z Izraelem postanowiły skonfrontować się z Egipcjanami. Ostatecznie całe przedsięwzięcie okazało się niewypałem, a państwo żydowskie zostało zmuszone do wycofania się z Półwyspu Synaj, Strefy Gazy oraz okolic zatoki Akaba. Dodatkowo stosunki miedzy Egiptem a Izraelem skomplikowały się na kolejne lata. Ostatecznie piętnowany oraz „zaczepiany” przez inne państwa arabskie Izrael postanowił przeprowadzić prewencyjną akcję militarną, która do historii przeszła jako wojna sześciodniowa. W wyniku tego konfliktu, który miał miejsce w 1967 roku, państwo żydowskie uzyskało kolejne terytoria. W skład Izraela weszły syryjskie wzgórza Golan, jordański Zachodni Brzeg, egipski Półwysep Synaj oraz Strefa Gazy. Wspomniana wojna doprowadziła do jeszcze większej antypatii społeczeństw arabskich wobec Izraela.
Kolejne dekady przyniosły dalsze konflikty. Do tych wartych odnotowania zaliczamy m.in. wojnę Jom Kippur z 1973 roku z udziałem Syrii i Egiptu czy izraelską inwazję na Liban z 1982 roku. Jednocześnie na Bliskim Wschodzie rozwijano procesy pokojowe z porozumieniem izraelsko-egipskim na czele. Porozumienie z Camp David nie zwracało jednak uwagi na kwestię Palestyny.
Cofnijmy się trochę w czasie. W 1964 roku powstała Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP), która żywotnie dążyła do powołania niezależnego państwa. Wspomniane ugrupowanie przeprowadzało liczne ataki zbrojne, co spowodowało, iż świat niejako odwrócił się od Palestyny. Wobec tego Palestyńczycy sami postanowili zawalczyć o swoje. W 1987 roku rozpoczęła się pierwsza intifada, czyli powstanie przeciw Izraelczykom. Pod egidą OWP przeprowadzono wiele ataków terrorystycznych, za którymi stał, chociażby Hamas. W 1988 roku powołano państwo palestyńskie, które jednak nie zyskało uznania na arenie międzynarodowej. Ostatecznie w 1991 rozpoczęto mediację między zwaśnionymi stronami.
W 1993 na mocy porozumienia z Oslo doszło do wzajemnego uznania się przez Izrael i Organizację Wyzwolenia Palestyny, co stało się podstawą powstania Autonomii Palestyńskiej. Zgodnie z ustaleniami Autonomia miała sprawować zwierzchnictwo nad Zachodnim Brzegiem oraz Strefą Gazy. Ostatecznie Izrael wycofał się z tej drugiej w 2005 roku. Rok później na terenie Strefy Gazy odbyły się wybory parlamentarne, w wyniku których do władzy doszedł Hamas o terrorystycznych zapędach. W kolejnych latach wybuchały dalsze spory między Palestyną a Izraelem, między innymi w 2008, 2009, 2014 i 2021 roku. Niestety, wojna zapoczątkowana 7 października br. to największe zaognienie konfliktu od dziesięcioleci.
/JK-I/
